Tijdens mijn jaar op de fiets kreeg ik in toenemende mate een afkeer van asfalt en al het gedoe in het verkeer. Op de terugweg van een afspraak in Vianen besloot ik tot een kleine d-tour via de Utrechtse heuvelrug. Ik fietste op de gok en toen ik een bospad zag stuurde mijn lichaam instinctief naar dit pad. Ik realiseerde het me pas toen ik al in het bos fietste met mijn smalle bandjes. Maar wat een verademing was dit! Echt heerlijk! Vanaf dat moment ging ik op zoek naar dit soort offroadpaden, pas later begreep ik dat dit gravel wordt genoemd en heel nieuw is. Veel paden vond ik niet op het internet. Na mijn avontuur op de fiets naar alle zakelijke afspraken ging ik echter verder op zoek en vroeg ik mensen door heel Nederland of ze mooie gravelroutes kenden in hun omgeving. De routes die ik kreeg opgestuurd ging ik vervolgens fietsen en als de route echt mooi was, zette ik hem op mijn website zodat anderen deze routes ook konden fietsen. Wat begon als hobby groeide in 2,5 jaar uit tot het grootste online gravelrouteplatform van Nederland.

Een jaar lang op de fiets naar alle zakelijke afspraken; tot 250 km per dag, alle elementen trotserend

Ongemerkt ging heel veel tijd zitten in de oprichting van Cima Coppi waardoor mijn eigen zoektocht naar een nieuwe invulling van werk steeds meer op de achtergrond kwam te staan. Het werk dat ik deed, naast Cima Coppi was ik onder andere actief als storyteller, vond ik leuk en interessant, maar echt beklijven deed het niet. Ik zocht iets maar wist niet wat. En iets vinden is dan lastig. Dat lukte dan ook niet, hoewel ik van alles probeerde en ondernam. Mijn zoektocht liep parallel aan iets anders dat mijn leven begon te domineren: een diepe schaamte over de schaduwzijde van onze economie en maatschappij. Van dieselgate tot verregaande milieuvervuiling en andere ellende die de mens veroorzaakt. De schaamte bereikte een dieptepunt tijdens een zomervakantie in de Alpen. We zaten op een prachtige camping op 1.200 meter hoogte in het Parc Regional des Ecrin. De lucht was zo schoon en fris dat mijn maag zich omdraaide bij het zien van de smerige rook uit de uitlaat van onze Volkswagen Passat TDI. Eenmaal terug in Nederland besloot ik de auto voor ritjes naar Amsterdam niet meer aan te raken. Het bleek echter niet genoeg, ik wilde meer.

Eind september besloot ik een jaar lang naar al mijn zakelijke afspraken te fietsen en op 1 oktober 2016 begon mijn avontuur. In de eerste week mocht ik meteen aan de bak voor een rit van 225 km naar Amerongen en in de tweede week stond zelfs een rit naar België in de agenda. Met een flinke wind schuin tegen een van de zwaarste ritten ooit. Maar de meest bijzondere rit was in januari 2017. Deze rit van 220 km begon met sneeuw, hagel en andere winterse stortbuien en eindigde met windkracht 7 tegen in Flevoland met dezelfde winterse stortbuien als op de heenweg. Het ergste kwam echter niet van boven maar van onderen: het ijskoude smeltwater van het asfalt dat de banden onophoudelijk op mijn onderbenen spoten. En dat is heel pijnlijk kan ik je verklappen. Over bevroren handen hebben we het dan nog niet gehad. Het meest wonderlijke vond ik nog dat mijn benen alles konden hebben en onverstoord bleven trappen terwijl ik brak en zelfs in huilen uitbarstte. Het leek wel of ze los van mij stonden. De dag sloot ik af met een speech tijdens een nieuwjaarsreceptie. De mooiste speech van mijn leven.

Cima Coppi Business Cycling

De mensheid staat voor grote uitdagingen en het bedrijfsleven speelt daarin een cruciale rol met voor iedere ondernemer een uitdaging op maat. Een uitdaging die je kunt vergelijken met het beklimmen van een grote berg zoals de Cima Coppi in de Giro d’Italia: de hoogste bergpas die de ronde aandoet. Als ondernemer heb je altijd de keuze welke doelstellingen je kiest om naartoe te werken zoals de fietser een berg uitkiest. Dat kunnen winstdoelstellingen zijn waar alleen het bedrijf zelf van profiteert of doelstellingen waarin winst maken samengaat met het creëren van maatschappelijke waarde. Dan wint iedereen. De grote uitdagingen van deze eeuw kan niemand in zijn eentje aan, dat kunnen we alleen samen. Met Cima Coppi wilde ik een businessnetwerk opzetten waar ondernemende mensen elkaar een stap verder helpen waardoor mooie plannen en relevante doelen sneller worden gerealiseerd.

Gaul! cycling for War Child

In 2006 nam ik een sabbatical op de fiets. Ik trainde soms 25 uur per week, liet me begeleiden door bewegingswetenschappers en leek me voor te bereiden op de Tour de France; maar zover kwam ik helaas niet. Sterker, ik kwam niet verder dan klassiekers voor amateurs die ik nooit wist uit te rijden. Soms kon ik zelfs maar 15 minuten bijhouden. Waar deed ik dit voor? Bij de wielerclub waar ik lid van was verbaasde ik me (lees: irriteerde ik me) over veel zaken. Bijvoorbeeld waarom wedstrijden en trainingskampen werden gesponsord en waarom daar alles van af leek te hangen. Even later besloot ik om samen met Jabik Jan Bastiaans een nieuwe wielervereniging op te zetten waar alles anders zou gaan. Betalen voor onze hobby deden we voortaan zelf, sponsoren hadden we dus niet nodig, koersen deden we samen en we reden behalve voor ons eigen plezier ook voor kinderen die het slachtoffer zijn van oorlog. Gaul!, vernoemd naar een eigenzinnige Luxemburger die in 1958 de Tour won, groeide de eerste jaren als een komeet naar meer dan 350 leden en wist zelfs op het podium te eindigen van het NCK wielrennen; een ploegentijdrit tussen wielerverenigingen. En we werden genomineerd voor wielervereniging van het jaar.

Stuur een bericht

Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Fill out this field
Menu