Werksfeer verandert op 1 dag van negatief in positief

Heb je even voor mij?

In 2005 werkte ik als reclamemaker voor een bedrijfsonderdeel met meer dan 220 medewerkers en waar manager nummer 7 (in twee jaar tijd!) de leiding had. Na enig aandringen mocht ik een poging doen om de zeer negatieve werksfeer te veranderen. Een werksfeer die zijn dieptepunt beleefde in de kamer van de manager waar harde eisen werden gesteld, al dan niet voorzien van een ultimatum.

Eén zinnetje bleek voldoende om voor een kantelpunt te zorgen in de verhoudingen. Dat ene zinnetje stond met een foto van de manager op een poster die we hadden geplakt op de deur van de werkkamer van de manager. De poster werd gelanceerd met een ijscokar en een bekend liedje van Frans Bauer. De negatieve werksfeer verdween als sneeuw voor de zon doordat ieder overleg, iedere vergadering begon met het zinnetje op de poster: Heb je even voor mij? Een zinnetje dat ook nog eens perfect aansluit bij wat je anders ook zegt als je de deur opendoet en iemand wil spreken. Maar dan dus met het melodietje van dat liedje. Dat was de magic trick.

Christiaan Warger

Het blijft intrigerend hoe je met iets kleins, zoals het zinnetje op de poster, een grote verandering kunt realiseren. Dit soort doorbraken en kantelpunten kun je creëren als je doordringt tot de psychologische kern van een vraagstuk en daarin een kans ontdekt die je vervolgens creatief vertaalt naar een simpel en krachtig idee dat de kans daadwerkelijk verzilvert.

Morgen ga ik met de bus

Hoe creëer je groei in een gebied dat al tientallen jaren geen enkele groei laat zien? Allereerst door onze voorkeur voor de auto als een verslaving te zien en daarna door het te vergelijken met andere verslavingen. Ik vergeleek de auto met de sigaret en ooit rookte ik zelf ook, dus ik kon putten uit eigen ervaring. Ik herinnerde me al snel hoe vaak ik me voornam om morgen, volgende week of op een ander moment in de toekomst te stoppen met roken. En ik was niet de enige roker met dat soort voornemens. De moeilijkheid met roken is dat het lichamelijk verslavend is en je er dus last van krijgt zodra je niet meer rookt. Dat weerstaan is een hele opgave. De auto is ook verslavend, maar niet fysiek. Dus als je in de bus of trein stapt in plaats van in de auto, dan kan dat zonder ontwenningsverschijnselen. Daarin dus geen belemmering.

Het voornemen om met de bus te reizen, zoals de roker zich voorneemt om te stoppen, wilde ik activeren op de vervelendste momenten om in de auto te zitten, namelijk als je in de file staat. Langs drukke wegen en op een megaboard hoog in de lucht voordat je de Coentunnel inrijdt plaatsten we grote posters met de tekst: ‘Morgen ga ik met de bus. We probeerden het ook op tankpistolen (nee heb je, ja kun je krijgen) bij tankstations, maar dat ging begrijpelijkerwijs niet door. Leek me zo mooi, tanken terwijl je de tekst leest: Morgen ga ik met de bus. Gelukkig was het niet nodig want de verkoop van buskaartjes groeide evengoed met 24%.

De afgelopen 24 jaar heb ik een breed scala aan opdrachten mogen doen en regelmatig het initiatief genomen om zelf iets op te zetten. Van het bedenken en oprichten van een vernieuwende wielervereniging die vanaf de start als een komeet groeide – Gaul! cycling for War Child – tot het meedenken over een noodzakelijke cultuurverandering naar aanleiding van een incident dat breed werd uitgemeten in de media.

Happy Workers

Happy Workers was een sociaal cateringconcept dat mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt een kans gaf op betaald werk. Na een pilot met een broodkraam op een school was het tijd om op te schalen. We kregen de kans om te starten in twee bedrijfsverzamelgebouwen. Eerst begonnen we in Amsterdam, een week later gevolgd door de start in een kantoor op Schiphol-Rijk. In het weekend voor de opening van de tweede locatie viel ik echter noodlottig met mijn hoofd tegen de punt van een muur. Deze val werd tevens het einde van Happy Workers. Na 6 maanden ziek thuis met een heftige hersenschudding krabbelde ik weer op en begon ik weer af te spreken met mensen. Ook schreef ik me in voor een groot netwerkevent in de RAI, een event waar ik weinig aan vond maar dat me wel aan het denken zette en heeft geïnspireerd om een businessclub voor wielrenners op te richten.

Cima Coppi Business Cycling

De mensheid staat voor grote uitdagingen en het bedrijfsleven speelt daarin een cruciale rol met voor iedere ondernemer een uitdaging op maat. Een uitdaging die je kunt vergelijken met het beklimmen van een grote berg zoals de Cima Coppi in de Giro d’Italia: de hoogste bergpas die de ronde aandoet. Als ondernemer heb je altijd de keuze welke doelstellingen je kiest om naartoe te werken zoals de fietser een berg uitkiest. Dat kunnen winstdoelstellingen zijn waar alleen het bedrijf zelf van profiteert of doelstellingen waarin winst samengaat met het creëren van maatschappelijke waarde. Dan wint iedereen. De grote uitdagingen van deze eeuw kan niemand in zijn eentje aan, dat kunnen we alleen samen. Met Cima Coppi wilde ik een businessnetwerk opzetten waar ondernemende mensen elkaar een stap verder helpen waardoor mooie plannen en relevante doelen sneller worden gerealiseerd.

Een jaar lang op de fiets naar alle zakelijke afspraken; tot 250 km per dag, alle elementen trotserend

Tijdens het opzetten van Cima Coppi raakte mijn eigen zoektocht naar een nieuwe bestemming iets teveel op de achtergrond. Het werk dat ik deed, ik was onder andere actief als storyteller, vond ik leuk en interessant, maar echt beklijven deed het niet. Ik zocht iets maar wist niet wat. En iets vinden is dan lastig. Dat lukte dan ook niet, hoewel ik van alles probeerde en ondernam. Mijn zoektocht liep parallel aan iets anders dat mijn leven begon te domineren: een diepe schaamte over de schaduwzijde van onze economie en maatschappij. Van dieselgate tot verregaande milieuvervuiling en andere ellende die de mens veroorzaakt. De schaamte bereikte een dieptepunt tijdens een zomervakantie in de Alpen. We zaten op een prachtige camping op 1.200 meter hoogte in het Parc Regional des Ecrin. De lucht was zo schoon en fris dat iedere keer dat we onze Volkswagen Passat TDI (dieselmotor) startten mijn maag zich omdraaide. Eenmaal terug in Nederland besloot ik de auto voor ritjes naar Amsterdam niet meer aan te raken. Het bleek echter niet genoeg, ik wilde meer.

Eind september besloot ik een jaar lang naar al mijn zakelijke afspraken te fietsen en op 1 oktober 2016 begon mijn avontuur. In de eerste week mocht ik meteen aan de bak voor een rit van 225 km naar Amerongen en in de tweede week stond zelfs een rit naar België in de agenda. Met een flinke wind schuin tegen een van de zwaarste ritten ooit. Maar de meest bijzondere rit was in januari 2017. Deze rit van 220 km begon met sneeuw, hagel en andere winterse stortbuien en eindigde met windkracht 7 tegen in Flevoland met dezelfde winterse stortbuien als op de heenweg. Het ergste kwam echter niet van boven maar van onderen: het ijskoude smeltwater van het asfalt dat de banden onophoudelijk op mijn onderbenen spoten. En dat is heel pijnlijk kan ik je verklappen. Over bevroren handen hebben we het dan nog niet gehad. Het meest wonderlijke vond ik nog dat mijn benen alles konden hebben en onverstoord bleven trappen terwijl ik brak en zelfs in huilen uitbarstte. Moet je voorstellen, je kunt niet meer hebben maar je benen gaan gewoon door. Alsof ze los van mij stonden. De dag sloot ik af met een speech tijdens een nieuwjaarsreceptie. De mooiste speech die ik ooit gaf.

Tijdens mijn jaar op de fiets kreeg ik in toenemende mate een afkeer van asfalt en al het gedoe in het verkeer. Op de terugweg van een afspraak in Vianen besloot ik tot een kleine d-tour via de Utrechtse heuvelrug. Ik fietste op de gok en toen ik een bospad zag stuurde mijn lichaam instinctief naar dit pad. Ik realiseerde het me pas toen ik al in het bos fietste met mijn smalle bandjes. Maar wat een verademing was dit zeg! Echt heerlijk! Vanaf dat moment ging ik op zoek naar dit soort offroadpaden, pas later begreep ik dat dit gravel wordt genoemd en heel nieuw is, en probeerde ik routes naar afspraken te maken door het bos. Iets dat niet lukte overigens. Na mijn avontuur op de fiets ging ik echter verder op zoek en vroeg ik mensen door heel Nederland of ze mooie gravelroutes kenden in hun omgeving. De routes die ik kreeg opgestuurd ging ik vervolgens fietsen en als de route echt mooi was, zette ik hem op mijn website zodat anderen deze routes ook kunnen fietsen. Wat begon als hobby groeide uit tot (waarschijnlijk) het grootste online gravelrouteplatform van Nederland.

Warger anno 2020

De afgelopen jaren heb ik veel tijd gestoken in Gravelrides.cc, diverse fietsclinics gegeven met Steven Rooks en andere beroemde wielrenners, een aantal mensen gecoacht bij persoonlijke en zakelijke vragen en twee boeken geschreven die geen boek werden. Op de achtergrond knaagt echter al een tijdje de behoefte om meer te doen met mijn achtergrond en om mijn tijd te steken in belangrijke, complexe vraagstukken waar organisaties soms mee worstelen en waar een oplossing hard nodig is. Van herrie op de werkvloer tot patstellingen en conflicten tussen stakeholders. En van cultuurverandering tot andere vraagstukken die voor problemen zorgen. Ik ben beschikbaar om mee te denken en draag graag creatieve oplossingen aan.

Als de geijkte instrumenten niet werken, dan is het wellicht tijd om het over een andere boeg te gooien en te kiezen voor een out-of-the-box benadering die al 24 jaar tot verrassende resultaten leidt.

Van kansloos naar kansrijk op de arbeidsmarkt

Tegenstanders worden medestanders

Grote oren doen wonderen in de Vogelaarwijken

Wat zou Warger doen?

Neem contact op als ik je ergens mee kan helpen.

Menu